چند قاشق شام خوردی. آب نخوردی.

یه ربع گذشت. بهونه گیری می کردی. نه می خوابیدی، نه شیر می خوردی. یهو یه چیز به ذهنم رسید. نگات کردم و گفتم: ماست می خوری؟

صورتت رو آوردی جلو و چسبوندی به صورتم. گفتم شاید حواست نبوده چی گفتم.

دوباره گفتم: ماست می خوری برات بیارم؟ باز صورتت رو چسبوندی به من. بوسم کردی! تعجب کرده بودم. به بابا گفتم می بینی؟ گفت آره.

باز گفتم: قربونت برم ماست می خوری برات بیارم؟ باز بوسم کردی.

با هم رفتیم تو آشپزخونه. به محض اینکه بابا ظرف ماست رو از یخچال درآورد و درش رو باز کرد با خوشحالی دست و پا زدی و خندیدی. اندازه ی یه قاشق غذاخوری برات ماست برداشتم و ریختم تو کاسه ی کوچولوت.

و تو ماستت رو تا تهش خوردی.

نوش جونت گلم. نوش جونت ماه من. نوش جونت عمر من.

چند روزی می شه که " بابا" می گی. یه بار که تو رورئکت بودی و بابا از جلوت رد شد و رفت تو آشپزخونه بلند گفتی: "با با" و بابا ذوق زده بغلت کرد و هی قربون صدقه ت رفت. تو می خندیدی.

تو روروئکت که می ذارمت چند قدمی می ری.

پسرک ماهم می دونم راه بردن روروئک سنگینی که فقط 4 تا چرخ داره رو موکت و فرش کار آسونی نیست. اما ایمن ترین روروئکی که می تونستیم برات بگیریم همین بود. خسته نباشی از این همه تلاش برای راه رفتن.

قدمات محکم و استوار شازده پسرم.