سلام خورشید من.

یک ساله که شدی میون صحبت با دکتر درباره ی وضعیت رشدت و اینکه نه غذا می خوری نه شیرخشک، دکتر برای اولین بار پیشنهاد کرد: وقتی 18 ماهه شد از شیر بگیرش!

16 ماهه که شدی با توجه به وزن کمت دکتر تاکید کرد: از شیر بگیرش!

یعنی به نظرش دیگه حتی اون دوماه هم  جایز نبود.

برام سخت بود. از طرفی می دونستم وقتی باید از شیر بگیرمت که به اندازه ی کافی شیر(خشک یا پاستوریزه) و لبنیات می خوری و از طرف دیگه هنوز خودم آمادگی روانی و جسمی برای از شیر گرفتنت رو نداشتم. روزها اونقدر خسته بودم و کار داشتم که فقط لحظات خوابیدن تو فرصتی فراهم می شد تا به کارهام برسم و تو فقط با شیرخوردن می خوابیدی.

یک هفته ای بود که به شدت وابسته به شیر شده بودی. تا می نشستم می اومدی سراغم. با خودم فکر می کردم با این شرایط چطور می تونم از شیر بگیرمت؟

یه روز از خواب بعدازظهر که بیدار شدی و شیر خواستی (حدود ساعت 3) فقط به قصد امتحان دیگه بهت شیر ندادم. بهت غذا دادم. بازی کردیم. کتاب خوندیم. تا درخواست شیر می کردی بهت آب می دادم تا شب موقع خواب که شیرت رو خوردی و خوابیدی.

ظهر روز دوم (حدود ساعت 1) وقت خواب سرت روی شونه م بود و مثل همیشه دوتایی موزیک گوش می دادیم که خوابت برد. مطمئن نبودم که بتونم بدون شیر بخوابونمت. اصراری هم نداشتم اما می خواستم سعیم رو بکنم. همونطور که راه می رفتم، توی بغلم خوابوندمت به سمت قلبم که بیدار شدی. گریه کردی و خوابالود خودت رو به جهت مخالف، به سمت راست متمایل کردی. شیر می خواستی. تکونت دادم و لالایی خوندم. رات بردم. خوابیدی. خوابت که سنگین شد بردمت توی اتاق. نشستم روی تخت و پاهامو دراز کردم. بالش رو روی پام گذاشتم و آروم روی پام خوابوندمت. اونقدر تکونت دادم تا مطمئن شدم خوابت سنگین شده. آروم گذاشتمت روی تخت و بلند شدم. یکی دو ساعت بعد که از خواب بیدار شدی شیر خواستی. سرت رو گرم کردم. بی بهونه تا شب سپری شد. یکی دوباری شیر خواستی اما اصرار نمی کردی. گذشت تا موقع خواب شبونه که شیر خوردی و خوابیدی.

اون شب با خودم فکر کردم که چقدر خوب و راحت تونستی با موضوع کنار بیای. برای همین تصمیمم برای از شیر گرفتنت در طول روز جدی شد.

فقط یه موضوع آزارم می داد. همه جا خونده و شنیده بودم که وقتی بچه رو از شیر می گیرید باید بیشتر بغلش کنید، بیشتر بهش محبت کنید و دو روز گذشته نه تنها ازم نمی خواستی بغلت کنم، بلکه هربار که بهت می گفتم یه بوس (یا بغل) به مامان می دی؟ با تاکید می گفتی: نه!

روز سوم قبل از خواب ظهر قطره آهنت رو دادم که مطمئن باشم بهت شیر نمی دم. اما وقتی خوابوندمت هر بار که فکر می کردم خوابت سنگین شده تا می ذاشتمت زمین بیدار می شدی و گریه می کردی و دوباره می خوابیدی. برات توضیح داده بودم که توی روز می تونی شیر رو از لیوان یا با نی بخوری و می می فقط مخصوص شبهاست. مقاومت می کردی. بالاخره هم از خیر خواب بعدازظهر گذشتی. عصر که شد خوابیدی. هنوز مشغول آشپزی و آماده کردن شام بودم که بیدار شدی و شیر خواستی و هر کار کردم نخوابیدی. بغلت کردم و بردمت تو آشپزخونه و با آشپزی سرت رو گرم کردم تا شب که شیر خوردی و خوابیدی.

روز چهارم باز هم قطره ت رو دادم و بردم که بخوابونمت. اومدی تو بغلم. بازم داستان تفاوت شیر خوردن توی روز و شب رو برات گفتم. بازم توضیح دادم که الان خورشید تو آسمونه و تا شب باید صبر کنی. نشستم رو زمین. تو بغلم گرفته بودمت. سرت روی شونه م بود و تکونت می دادم. خوابت برد. یکی دوبار سعی کردم بذارمت روی پام و تکونت بدم اما بیدار می شدی تا اینکه خوابت سنگین شد و گذاشتمت روی تخت.

تا شب به همین منوال گذشت. شب پیش مامان جون رفتیم و برگشتیم. اومدی تو بغلم و شروع کردی به بوسیدن سر و بازو و سینه و صورتم. شیر می خواستی. راستش رو بخوای دلم نمی اومد بیشتر از این منتظرت بذارم اما باید تحمل می کردم. منم می بوسیدمت اما بهت شیر نمی دادم. بازم تاکید می کردم: فقط وقتی که همگی خواستیم بخوابیم.

بابا اومد. رفتی تو بغلش و به دقیقه نرسیده خوابت برد. وقتی بابا گذاشتت روی زمین، بیدار نشدی.

حال خوبی نداشتم. شام نخورده بودی. شیر هم نخورده بودی. سریع شام رو آماده کردم و تو دلم دعا می کردم بیدار بشی.

شام که آماده شد بیدار شدی. خوشحال بغلت کردم و غذا رو بهت نشون دادم. گفتم می خوری؟ سرت رو به نشونه ی تایید تکون دادی. شیر نمی خواستی!

بعد شام و بازی، وقتی حسابی خوابت گرفته بود بهت قول دادم بعد تعویض پمپرز و لباسات که با نصف لیوان آب خیس شده بودن حتما حتما بهت شیر می دم. خوشحال بودی و لحظه شماری می کردی. اینو از واکنشت، از برق نگات، از خوشحالیت می تونستم ببینم.

و طبق روال شب های قبل شیر خوردی و خوابیدی.

پنجمین و ششمین و هفتمین روز...

خستگی و کم خوابی من، بهونه گیری های تو، هیچکدوم باعث نمی شدن به شیرخوردن در طول روز برگردیم. راه سخت رفته رو نمی تونستیم و نباید برمی گشتیم.

هفته ی دوم گاهی اصرار می کردی به خوردن شیر. موقع خواب روزانه ت باز بهونه می گرفتی. باز باید بغلت می کردم و اونقدر رات می بردم تا خوابت سنگین بشه و بعد آروم می ذاشتمت روی تخت.

سومین هفته وضعیت کمی بهتر شده بود. بیشتر اوقات بدون اینکه بهونه ای بگیری می خوابیدی و بیدار می شدی و غذا می خوردی.

در تمام این مدت تو بغلم می خوابیدی و به عادت همه ی مواقع شیرخوردن بازوهامو نوازش می کردی.

و البته از حموم که بیرون می اومدی شیر می خواستی و بازم باید برات توضیح می دادم که فقط شب ها!

و حالا چهارمین هفته رو داریم سپری می کنیم. 

دندونای نیشت دارن سر در می آرن. سمت چپی اونقدر اذیتت می کنه که گاهی موقع غذا خوردن از درد گریه می کنی و اشک می ریزی.

باز هم صبح که بیدار می شی شیر می خوای. گاهی کمی گریه می کنی. گاهی تا می گم آب می خوای؟ سرت رو به نشونه ی تایید تکون می دی. گاهی اصرار می کنی که شیر می خوای و من باز برات توضیح می دم: ببین هوا روشنه. ببین خورشید تو آسمونه و تو در حالیکه اشک از گوشه ی چشمات جاریه دستت رو به طرفم دراز می کنی و می آی تو بغلم.

وقتی توی روز می خوابونمت گاهی تا زمین می ذارمت بیدار می شی و بهونه می گیری و من باید کنارت دراز بکشم و تو رو روی سینه م بخوابونم تا بتونی هردو بازوم رو محکم بگیری و از بودن من در کنارت مطمئن باشی.

اما شب که می شه وقتی شیر می خوای ازت می پرسم خوابت می آد؟ و تو با تکون دادن سر تایید می کنی.

من می گم پس بریم بخوابیم. تو خوشحال می شی و می گی: بییم! (Beyim) و در حالیکه به نشونه ی شب بخیر با بابا بای بای می کنی می دویی به سمت اتاق و از تخت بالا می ری و دراز می کشی. وقتی می آم پیشت لبخند می زنی و شیر می خوری و بازومو نوازش می کنی و می خوابی.

غذا رو هرچند کم، اما بیشتر از قبل می خوری.

وقتی نون تازه می گیریم درخواست می کنی بهت بدیم.

گاهی وقتا ازم کشمش، پسته و یا خرمای خشک می خوای.

گاهی وقتا فرنی می خوری که حتما باید کنجد آسیاب شده بهش بزنم.

و اگرچه هنوز شیر شب ها سرجاش هست و تا وضعیت خوردن شیر و لبنیاتت بهتر نشه قصد ندارم ازت بگیرمش، اما حس می کنم که ناگهان بزرگتر شدی.

عزیزدلم،

تو این روزا که بعضی وقتا باز بهونه ی شیر می گیری و من با کمر و آرنج هایی خسته بغلت می کنم و نوازشت می کنم و می بوسمت تا بدونی بیشتر از همیشه دوستت دارم، تو همین دوران که برای تو سخته و برای من هم، تو این روزا که تو گریه می کنی و من بغضم رو می خورم، داریم یاد می گیریم برای بزرگ شدن باید از بعضی چیزا گذشت. باید بعضی وابستگی ها رو قطع کرد. باید محکم بود و ایستاد. باید بزرگ شد.

پانوشت1: می خوام همیشه یادم بمونه که تو این مورد مهم نوشته های لیلی عزیز خیلی کمکمون کرد.

و ممنونم از مامان دینا که با درخواستش از لیلی برای نوشتن در این مورد به خیلی ها از جمله ما کمک کرد. 

پانوشت 2: هنوز تا قطع کامل این وابستگی راه زیادی در پیش داریم. بقیه ی راه رو آروم آروم طی می کنیم. آهسته و پیوسته!

بیشتر از همیشه دوستت دارم فرشته ی من.